Karta charakterystyki: kiedy jest obowiązkowa i kto ją dostarcza

Kiedy karta jest wymagana

Art. 31 ust. 1 REACH wymienia trzy przypadki: substancja lub mieszanina spełnia kryteria klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie według CLP, substancja jest trwała, wykazuje zdolność do bioakumulacji i jest toksyczna (PBT) albo bardzo trwała i o bardzo dużej zdolności do bioakumulacji (vPvB), lub znajduje się na liście kandydackiej.

Dla niektórych mieszanin niezaklasyfikowanych kartę dostarcza się na żądanie odbiorcy (art. 31 ust. 3). Dotyczy to mieszanin zawierających składniki wskazane w tym przepisie, w większości od określonych progów stężenia.

Kto i komu ją dostarcza

Obowiązek ma dostawca: producent, importer, dalszy użytkownik i dystrybutor. Odbiorcą jest kolejny uczestnik łańcucha dostaw. Przy sprzedaży ogółowi społeczeństwa karta nie musi być dostarczona, jeżeli produktowi towarzyszy dostateczna informacja, chyba że karty zażąda dalszy użytkownik lub dystrybutor (art. 31 ust. 4).

Przykład: producent kleju stwarzającego zagrożenie sprzedaje go hurtowni, a hurtownia firmie remontowej. Producent dostarcza kartę hurtowni, a hurtownia przekazuje ją firmie remontowej. Sprzedaż tego kleju w sklepie osobie prywatnej nie wymaga wręczenia karty, o ile etykieta i informacje są wystarczające.

Forma, język i termin

Kartę dostarcza się nieodpłatnie, w formie papierowej lub elektronicznej, nie później niż w dniu pierwszej dostawy (art. 31 ust. 8). Język wynika z art. 31 ust. 5: język urzędowy państwa, w którym produkt trafia do obrotu. Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Warszawie wskazuje, że informacje w karcie muszą być po polsku.

Karta ma 16 sekcji według załącznika II do REACH, w brzmieniu rozporządzenia (UE) 2020/878, i przygotowuje ją kompetentna osoba.

Kto kontroluje i co grozi w Polsce

Nadzór sprawuje m.in. Państwowa Inspekcja Sanitarna, a Inspekcja Handlowa pilnuje dostarczenia wymaganej karty (art. 29 ustawy o substancjach chemicznych i ich mieszaninach). Dostawca, który jej nie dostarcza, podlega karze grzywny (art. 52 ust. 1). Ustawa nie podaje w tym przepisie kwoty.

Pytania o obowiązki można kierować do Krajowego Centrum Informacyjnego ds. REACH i CLP przy Biurze do spraw Substancji Chemicznych. Odpowiedzi są wskazówką, nie wiążącą wykładnią.

Co zrobić

• Sprawdzić klasyfikację każdego produktu i obecność substancji z listy kandydackiej.
• Ustalić, którzy odbiorcy są dalszymi użytkownikami lub dystrybutorami.
• Przygotować kartę po polsku dla rynku polskiego, z datą sporządzenia.
• Wysyłać kartę najpóźniej z pierwszą dostawą i zachować dowód wysyłki.

Najczęstsze pytania